Eindelijk - Tunnels!

 

Of nou ja, eindelijk.. Ik heb op donderdag besloten dat ik ze wilde, vrijdag was ik de hele dag met de kinderen, dus kon het niet en zaterdag zaten ze erin!

 

Een tijdje geleden heb ik besloten om wat meer sieraden te gaan dragen. Geen kermis aan mijn lijf, maar mooie, minimalistische, zilveren en vooral bescheiden sieraden. Het begon al goed met het verjaardagscadeautje van mijn man: een zilveren Cluse met witte plaat en lichtroze leren bandje.

 

Ik vond dat hier wel een paar mooie oorbellen bij konden, dus heb ik 2 kartonnetjes vol met oorbellen meegenomen bij de H&M. Eenmaal thuis bleek helaas dat ik met de ene oorbel net een Gooische vrouw leek en van de ander Trailer Trash. Not what I was going for. So now what?

 

Inderdaad, afgelopen donderdag bedacht ik het me ineens: Tunnels! 2 dagen lang heeft dit in mijn hoofd gezeten, tot ik eindelijk (alleen) kon ontsnappen uit huis om tunnels te gaan halen. Of nemen. Of kopen. Of piercen? Help. Hoe werkt dat eigenlijk?

 

Ik ben naar de enige plek gereden waarvan ik wist dat ze hier wel meer van moesten weten. Ik heb namelijk 5 jaar geleden een tattoo laten zetten bij L’extremiste in Arnhem, waar er vitrinekasten vol lagen met de zogeheten tunnels en allerlei andere tierelantijntjes die met grof geweld je lichaam in moeten.

 

Eenmaal daar ben ik heel nonchalant gaan turen naar de tunnels. Geen idee wat ik verder moest. Ik hoopte stiekem dat me dat wel duidelijk zou worden als ik ze zou zien, maar nee. Gelukkig kwam er snel iemand naar me toe. ‘Kan ik je helpen?’ ‘Ik denk het wel (waarom zeg ik dat?). Ik wil graag tunnels’. Ze begon meteen uitgebreid te vertellen over de verschillende soorten tunnels, de vormen, de materialen.. Een heel verhaal waar ik niet veel van meekreeg (in mijn hoofd stelde ik mezelf continu de vraag: Wil ik dit wel?). Toen ze zei dat ze zelf ook tunnels had, ging ik even twijfelen. Ze had namelijk enome rozen van zwart plastic en een centimeter doorsnee in haar oren zitten, waar je met geen mogelijkheid doorheen kon kijken. ‘Dat zijn doppen’, zei ze toen ze mijn verafschuwende blik zag. O.

 

En toen kwam de hamvraag: ‘Wil je ze zelf gaan zetten, of wil je ze laten zetten?’

 

14g___0g_taper___4eaf0c495dfb7

Ah, daar kon ik wat mee! Dus heb ik haar gevraagd hoe ik het zelf kan doen. Blijkt dat je met een soort van uitlopende pin heel langzaam je eigen oorlel op moet gaan rekken tot een gat van 3mm. Nee dankje. ‘En als je ze laat zetten?’ ‘Dan doen we die 3mm in 1 keer!’ Ik had nog geen ja gezegd of ik kon al meelopen naar een kamertje om de hoek. Nog in shock van de snelheid waarmee dit allemaal ging ben ik in de (tandarts) stoel gaan liggen. We hebben even wat grapjes gemaakt, maar waarover dat ging weet ik niet meer.

 

Nadat ze klaar was met rommelen, kwam ze aan met een kromme steeds dikker wordende naald die ingesmeerd was met vaseline. ‘Zo, adem maar diep in..’ RATS! ‘En uit..’. Zo dat viel mee dacht ik. Maar al snel zei ze dat het wel makkelijk ging met de eerste naald. ‘Komt er nog 1 dan?’. Ja dus. Alweer moest ik diep inademen en daar kwam de tweede. AU! Ik ben niet zo kleinzerig, maar hier was ik ook weer niet op voorbereid. Het was te handelen gelukkig. Maar dan moet je er natuurlijk nog 1. Dus daar weer hetzelfde riedeltje. ‘Klaar!’ riep ze, en ze liep gelijk voor me uit naar de balie. €30,- euro moest ik afrekenen. Geen geld!

 

Met een licht gevoel in mijn hoofd van het in- en uitademen en tunnels in mijn vuurrode oorlellen liep ik (weer heel nonchalant) de deur uit. Uiteraard zette ik een sprintje in toen ze me niet meer konden zien richting de achteruitkijkspiegel van mijn auto. Meteen wat selfies doorgestuurd naar mijn zusje en man en nadat zij zeiden dat het me goed stond, kon ik eindelijk gerust ademhalen.

 

En zeg nou eerlijk. Staat best goed toch?

 

IMG_4049

FullSizeRender 14