IMG_5370

YEAH! De ‘4 tot 6 weken’ tot ik nieuwe tunnels mag zijn voorbij, dus hop tjop, op naar L’extremiste!

Weer ging ik heel nonchalant naar binnen. Want uh, ondanks dat ik er al een keer eerder ben geweest: er is mij nooit verteld hoe het nu verder moest. Dus na m’n subtiele entrance liep ik direct door naar de vitrines vol met piercings, op zoek naar de tunnels. Voordat ik ze gevonden had tussen alle navel- en tepelpiercings werd ik al aangesproken. ‘Kan ik je ergens mee helpen jongedame?’

Uh ja, ik wil graag grotere tunnels. ‘Je wilt stretchen dus?’ Ja dat. En daarop kwam een heel onverwacht antwoord: ‘Dat kan!’. Goh. Dus toch uit m’n comfort zone en (weer) de vraag gesteld of ik dat zelf zou kunnen doen. Dat zou wel kunnen, maar voor een tientje extra heb je én de tunnels, én ze zijn er voor je ingezet. Zonder alle heisa van zelf stretchen, het kopen van een stretcher en het ‘ik durf eigelijk niet’.

Nou, laten we ze dan maar zetten.

Dit keer moesten wel eerst even m’n naam noteren omdat het best wel druk was en zou ik worden geroepen als ik aan de beurt was. Met m’n lege maag (ik had die dag om 13:00 nog steeds niet gegeten) en weer een soort van overrompeldheid, zat ik aardig zenuwachtig op een rood leren wachtbankje.

 

‘Ja, Anouschka, kom maar!’ Op naar de pierce-kamer. Ik mocht hier weer in dezelfde tandartsstoel gaan liggen en werd geholpen door dezelfde dame als vorige keer. Ik probeerde nog een praatje pot te houden, maar geen idee of dat er nog geloofwaardig uitkwam. Al gauw begon ze met het voorbereiden van de materialen. En toen maakte ik de grootste fout ever: Ik keek.

Jesuisnous

Wat ik zag? Een enorme naald van zeker 15 cm lang en MEGA dik. Zo zag hij eruit, want ja, ik ging van 3 naar 4 mm dus je kan wel raden hoe dik die naald is. Hij werd flink ingevet met vaseline en wederom werden mijn oren niet ontsmet.

Ik raakte inmiddels vaak ’s nachts mijn tunnels kwijt en kon ze dus makkelijk zelf uit doen. Zij had de oude er dus ook snel uit en deze kreeg ik in een zakje in m’n inmiddels zweterige handen gedrukt.

‘Adem diep in… En uit!’ Huh? Ik voelde bijna niets. Natuurlijk een ietwat branderig gevoel, maar het stelde echt niets voor. De andere kant was nog minder gevoelig. Het ging zelfs zo makkelijk dat ze me vroeg om nog een millimeter groter te gaan, maar dat durfde ik nét niet aan. Niet zo zeer om de pijn, maar omdat ik dat toch eerst thuis moet overleggen.

Zelf ben ik er super blij mee! Je kunt er eindelijk doorheen kijken, het zijn niet van die Afrikaanse onderzetters en ik word ’s ochtends niet meer in paniek wakker omdat ik ze kwijt ben.

Bij thuiskomst zei Bram overigens: ‘Ik vind het erg mooi! Wel groot genoeg zo’.

Dat zullen we nog wel eens zien…

IMG_5373