You go Finn, de volgende keer gaan we voor groen!

Mijn man en ik proberen zo nu en dan even iets apart te doen met de kinderen. Naast dat het goed is voor hen om zich als een individu te ontwikkelen, is het ook goed om ze eens een op een aandacht te geven. Daarnaast leer je ze op een hele andere manier kennen als je alleen met ze bent.

 

In het weekend scheiden de paden van mij en m’n man dan ook vaak. Hij gaat naar de markt met Finn om een visje te eten, ik ga met Bo naar de H&M om een mooi jurkje uit te zoeken. Uiteindelijk komen we dan weer samen om een lekker hapje te eten en aan elkaar te vertellen wat we allemaal hebben gedaan.

 

Op deze manier gaat het makkelijk. Je bent letterlijk van elkaar gescheiden. Maar wanneer we allemaal in 1 ruimte zijn, wordt het rete-lastig. Finn doet werkelijk alles na wat Bo doet en Bo wilt alles hebben wat Finn heeft. Elk spelletje wat ik probeer te spelen met Finn, wordt meteen verstoord door een gillende, paniekerige Bo. Elke kleurplaat die ik met Bo maak, wordt verscheurd en soms zelf onder getuft door Finn.

 

Op zich logisch. Ze willen beiden de aandacht van mama (of papa) en wat een ander heeft is natuurlijk veel interessanter, maar in sommige gevallen moet ik mezelf toch even achter de oren krabben.

 

Zo waren de kinderen van de week lekker in bad geweest. Bo als eerste eruit met mama, Finn daarna met papa. Ik zag dit meteen als een kans om Bo eens een goede manicure te geven, dus hadden wij ons afgezonderd in de grote slaapkamer met een lekker fel kleurtje nagellak. Kind was dolgelukkig.

 

En toen kwam Finn de kamer op gerend, gillend om zijn moeder. Hij zag wat ik aan het doen was, viel even stil om vervolgens compleet in tranen uit te barsten: ‘Ik wil ook nagellak mama! Ik wil ook!’ Tja, en wat doe je dan? Leg een kereltje van 2,5 maar eens uit dat alleen meisjes nagellak op mogen en jongetjes niet. Naast dat hij dat niet snapt is het natuurlijk ook onzin.

 

Dus zijn we, nadat al de nageltjes van Bo rood waren gekleurd, een kleurtje voor Finn uit gaan zoeken. Donkerblauw was natuurlijk favoriet. Kind was dolgelukkig. En nu een paar dagen later is Finn nog trotser dan Bo met zijn blauw gekleurde vingertjes. Tegen iedereen schreeuwt hij dan ook: ‘KIJK! Ik heb nagellak! En ook op tenen!’

 

Heb ik toch maar mooi geleerd dat Finn blijer wordt van een tut-sessie met mama dan Bo. You go Finn, de volgende keer gaan we voor groen!

 

YOUGOFINN